De vier mannen van Doe Maar waren ontspannen. De grote lach op de gezichten van Henny Vrienten, Jan Hendriks, Jan Pijnenburg en Ernst Jansz spraken boekdelen. Maar ook de praatjes tussendoor waren niet of nauwelijks ingestudeerd.

Jansz: “Het volgende liedje schreef ik voor een meisje van zeventien jaar. Ik was toen ook zeventien.”

Vrienten: “Dat was in 1860.”

Jansz: “Nou ja.”

En Belle Helene wordt ingezet. Met schaduwbandlid Joost Belinfante op mondharmonica en viool. Belinfante was een plezierige bijkomstigheid tijdens het concert. Natuurlijk was daar zijn hit Nederwiet, die geactualiseerd was over het kweken van de cannabis. “Onvoorstelbaar dat die drug nog steeds verboden is”, zei hij in een interview, twee maanden geleden.

Heimwee?

Wie herinnert zich de clip Subterranean Homesick Blues nog? In deze eerste ‘echte’ clip laat Bob Dylan woordgroepen uit de tekst, opgeschreven A4′tjes, op de grond vallen wanneer deze voorbij konen in de tekst. Belinfante heeft zich hierdoor laten inspireren, zo blijkt tijdens 1 nacht alleen. Als het befaamde meisjesnamen-lijstje wordt gezongen door het publiek, stapt hij vanaf zijn bescheiden plek naar voren met een stapeltje A4′tjes. Hierop staan de namen, maar ook de Ooh’s en Aah’s als brug tussen de tekst en het refrein.

Als Jansz verderop de avond zijn volgende liedje aankondigt (“Het volgende liedje schreef ik ook toen ik 17 was…”), snoert het publiek zijn mond. Het 30.000-tellend publiek zingt het koortje uit “Doris Day”. Doe Maar speelt erop in, door mee te spelen. Als dit achter de rug is, zet de band in met het intro van “De eerste x”, door dat intro over te laten gaan in “Dansen met Alice”.

Het publiek haalde met het zingen van “Doris Day” de band terug voor haar eerste toegift. “Dit moet ik in mijn dagboek schrijven! Dit geloven ze later nooit!” riep Vrienten het publiek toe.

Zo waren er meer verrassingen. Het intro van “Is dit alles” werd door Vrienten gefloten als op het origineel (en niet door de trombone geblazen). Er was veel ruimte voor onbekende liedjes van Doe Maar. Zo was er het instrumentale Winnetoe, geschreven door gitarist Jan Hendriks. “We gaan nu een risico nemen door een liedje te doen van Hendriks”, zei Vrienten. “Er zit namelijk een regendans in.” Het bleef de rest van de avond droog, zoals het al de hele avond was, ondanks de donkere en grote wolken.

"Nu we het toch over de hemel hebben, kan ik nu wel zeggen dat ik het volgende lied opdraag aan mijn vader,” zegt Vrienten. Daarna licht ironisch: “Hoewel ik niet denk dat hij daar is.”

Rumah Saja pronkte ook op de avond. Het half-Maleische Doe Maar-lied werd door Jansz opgedragen aan alle Indo’s, en aan een Israëlische vrouw. Maar ook aan iedereen die op vakantie gaat naar het land van zijn vader.

Hoogtepunt was zonder meer Bij Elkaar, het een-na-laatste lied en deel van de tweede toegift. De begeleiding was op de piano. Jansz liet zijn collega’s zien welke akkoorden gespeeld moesten worden. Kippenvel.

Afsluiting

De laatste X was zeker geen afsluiting van een nieuwe Doe Maar-reünie. “We hebben het wel vaker gezegd dat dit de laatste keer zou zijn. Maar nu hebben we besloten door te gaan tot ons 85e!” zegt Vrienten als inleiding op de afsluiter. En dat is niet eens onterecht, want er komt een nieuwe plaat van de band aan. Aan het einde van de winter kunnen we die verwachten.